Je weet vaak allang wat je anders zou willen.
Maar weten en dóén zijn twee verschillende dingen.

Je hoofd staat eigenlijk nooit helemaal uit. Er is altijd wel iets dat nog moet, iemand om rekening mee te houden of iets waar je je zorgen over maakt. Je wilt het goed doen op je werk, thuis, in je relatie, als ouder — en misschien ook nog steeds als kind van je eigen ouders.

Dus doe je nog wat meer. Je denkt vooruit, past je aan, houdt rekening met wat een ander nodig heeft en probeert alle ballen in de lucht te houden. Je to-do-lijst wordt ondertussen alleen maar langer. En als iemand blij met je is, je nodig heeft of zegt dat je iets goed hebt gedaan, voelt dat fijn. Even.

Misschien merk je dat je ook bij je eigen ouders snel rekening houdt met hun gevoelens. Je belt toch maar even. Gaat toch mee. Houdt iets voor je omdat je weet dat het anders gedoe, verdriet of teleurstelling oplevert. Voor je het weet ben je vooral bezig met wat de ander nodig heeft — en merk je nauwelijks nog op wat het jou kost.

Want voor je het weet is er alweer iets nieuws om over te twijfelen. Had je dat anders moeten doen? Vindt die ander je nog wel leuk? Heb je genoeg gedaan? Ben je niet egoïstisch als je voor jezelf kiest? Je zoekt geruststelling, erkenning en waardering buiten jezelf, maar vanbinnen lijkt het nooit helemaal te landen.